Sarmacja - fragmenty historii i myśli

Nazwa Sarmacja wywodzi się od starożytnego plemienia Sarmatów, ludów pochodzenia irańskiego, zamieszkujących w pierwszej połowie I tysiąclecia przed Chrystusem, tereny nad dolną Wołgą.

Klaudiusz Ptolemeusz w słynnej Cosmographii pisze, m.in. o Sarmacji Europejskiej obejmującej tereny Karpat i Wisły. Herodot, Sarmatami nazywał plemiona pochodzące ze związku Amazonek ze Scytami.

Z biegiem lat terminem Sarmacja zaczęto określać obszar całej Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Sarmacją nazywano Polskę, Sarmatami - mieszkańców dawnej Rzeczpospolitej - Polaków. Sarmatyzm to oczywiście - kultura staropolska.

Sarmatyzm stał się synonimem obyczajowości oraz duchowej i umysłowej kultury Rzeczpospolitej Szlacheckiej (T.Ulewicz).

Pojęcie , weszły na trwałe do polskiej historii i kultury stając się mianem zjawisk towarzyszących powstawaniu narodu (K.Bockenhein).

Już w dawnych Prusach Królewskich, które zachowały swoją odrębność religijną i etniczną występowały silne wpływy ideologii sarmackiej oraz zafascynowanie klejnotem szlacheckim. (J.Tazbir).

„Żyjemy w czasach sarmackich. Ziemia pruska zbliża dziś ku sobie Polaków i Rosjan, Litwinów i Niemców, choć przemierzanie tego krajobrazu utrudniają doświadczenia historyczne i społeczne. (...) Zakorzenienie we własnym regionie, odpowiedzialne wspólne kształtowanie otaczającego nas świata zapewnia nam pokojowe współżycie i uodparnia nas na ekstremizm. A zatem pójdźmy drogami prowadzącymi ku Sarmacji, drogami do krainy, która lśni w oddali”. (D. Albrecht)